Asbak lucht en potvis poep

Montserrat is een vulkanisch eiland.Vanaf Antigua is de Soufriere in de verte met zijn rookpluim te zien en 's Nachts bij helder weer zie je soms een donker rode gloed op de helling.
Aan het begin van de middag zijn we de vulkaan tot op een paar mijl genaderd .Veel dichterbij kunnen we niet want er is een veiligheids zone ingesteld waar je niet binnen mag komen.Aan de Zuidzijde varen we onder het eiland door en buigen dan in een halve cirkel om de 1000 meter hoge vulkaankegel heen weer naar het Noorden.Door de Oosten wind varen we dwars door de rook heen die van de vulkaan naar beneden komt glijden!! Gelukkig geen gloeiende as deeltjes .Later hoorden we van een zeiler die allemaal gaatjes in zijn zeilen had .Het stinkt wel behoorlijk .Het ruikt als een zwavelige as la van een oude kolenkachel. Het prikt in je keel! We krijgen uitzicht op het stadje Plymouth waarvan alleen een aantal daken nog boven de lava uitsteekt. 6000 mensen raakten in augustus 97 hun huis kwijt als gevolg van een pyroclastische stroom.Er vielen " slechts" 50 slachtoffers omdat het stadje twee jaar daarvoor al wegens een
verstikkende asregen ontruimd was .Het is indrukwekkend en enigzins beangstigend als je met eigen ogen ziet wat een actieve vulkaan teweeg kan brengen .
Na een rustige nacht achter het anker in de veilige zone ,steken we de volgende dag weer over naar het leuke plaatsje Deshaies op Guadeloupe.Eindelijk weer Frans genot .Lekker eten ,vers stokbrood,betaalbare goede wijn en geen geambtenarij bij het
inklaren .Gewoon zelf achter de computer invullen waar je vandaan komt en wie je bent en dan 2,50 afrekenen voor de copie in het cafe .Simpel.
Guadeloupe heeft op de kaart de vorm van een vlinder.De Oostelijke vleugel is hoog en met oerwoud bedekt ,de Westelijke vleugel is laagland met veel landbouw zoals groenten en suikerriet.Tussen de vleugels in ,op de kleine landengte ,ligt Point à Pitre ,de hoofdstad .Met de bus gaan we er naar toe.De smalle weg slingert zich door de beboste bergen .Een mooie tocht van anderhalf uur .Point à Pitre heeft een druk centrum waar uitgebreid gewinkeld wordt in de smalle straatjes.Her en der een Frans aandoend pleintje met restaurants en cafe 's .Een gezellige rommelige stad.
We varen van Deshaies langs het onderwater onderzoeks station dat door Cousteau in de 60 tiger jaren werd gebouwd naar Basse Terre maar dat ziet er weinig uitnodigend uit .Daarom steken de nauwe zeestraat over naar de Iles des Saintes.Door de hoge bergen achter ons poeiert het van de wind .We vliegen naar de overkant. Op een mijl afstand herken ik de Anna Sophia al van Jan en Annelies.Heel leuk onze mede ARC zeilers weer te zien.We trekken een aantal dagen met elkaar op .
Iles des Saintes is een soort mini Franse Riviera .Een rotsige kust afgewisseld met gele stranden ,kleine kleurige villa 's op de hellingen en een dorpje met nauwe straatjes met restaurants een boulanger met drie maal daags vers stokbrood ,een wijnhandelaar een paar supermarche 's en cafe 's aan het water.
Er is zowaar een zeilmaker.De fok vertoont delaminatie verschijnselen en horizontale scheuren in het achterlijk.Alleen de onverwoestbare dynema scrim houdt in de vorm van zielige draadjes die de scheuren overbruggen nog stand.We laten het achterlijk versterken met een strook dacron .Kijken hoe lang hij het nog uithoudt .Dat worden volgend seizoen weer twee ribben uit ons lijf ( nb de nieuwe fok ligt inmiddels aan boord maar het ouwetje houdt het nog steeds uit !! )
Jan en Annelies hebben geen zin om op te kruisen naar Marie Galante dus we nemen ( voorlopig) afscheid.
Als we de baai uitvaren zien we Velsheda ,de J- Class waar Gerben vorig jaar nog op werkte opkruisen tegen de stevige passaatwind.We gaan er achteraan .Wat betreft hoogte komen we aardig in de buurt maar wat betreft snelheid zijn we kansloos tov een 40 meter lange overtuigde racebak ook al is hij uit 1934! Weliswaar meer onder dan boven water stuift de J door de venijnige golfslag .Uiteindelijk valt Velsheda af naar Point à Pitre maar wij zetten ons kruisrak door en ankeren onder Grand Bourg op Marie Galante dat uit de verte een beetje op een Bienen Stich lijkt door zijn mooie ,licht verheven ,symmetrische ronde vorm.
De volgende dag huren we een scooter en toeren door het licht heuvelende landschap.Een tropisch Limburg. In de dalen resten oerwoud en op de vlakkere delen uitgebreide suikerriet velden.Rond 1800 waren er maar liefst 100 sugar mills.Nu zijn dat er nog maar een paar .Een grote produceert en exporteert alleen maar suiker maar twee kleinere produceren ook rum.We bezoeken de Belvedère suikermolen waar een oude stoommachine de harde rietstengels in stukken knipt en vervolgens vermaald .Daarna gaat het riet met water in grote RVS kookketels en wordt de ruwe suikerpap eruit gehaald .Van een deel wordt na een gistingsproces de rum gestookt.Het is geen oogsttijd dus alles staat stil.In de winkel proeven we rum en kopen twee flessen.
Met de wind mee steken we weer over naar Point à Pitre. Het liefste willen we door het rivierachtige water dat de nauwe landengte doorsnijdt maar het is door gebrek aan onderhoud te ondiep en een van de bruggen werkt niet meer dus we gaan toch maar weer om het eiland heen naar Deshaies .Daar ontmoeten we Loud en Marlene van de Rafiki .Ze komen ook uit Limburg en zitten ons al een jaar achterna.Het is heel gezellig en de rum uit Marie Galante smaakt uitstekend.
Op 24/2/13 komen we weer op Antigua aan na dit rondje Franse Carieb.
Drie dagen later zeilen we naar Philipsburg St. Maarten en vieren op Zondag de verjaardag van Jan die met Annelies afgemeerd heeft in de Lagoon. Wij blijven buiten de brug en na uitklaren voor 59 dollar gaan we aan de Franse kant ( gratis !) door de brug en klaren in in Marigot voor 5 E .Wat zijn we nog naïef .Op de Lagoon ontmoeten we Wolfgang en Mechtelien die al meer dan 10 jaar met de Stamper in de Carieb rondzwerven .Ze leggen ons uit dat je altijd aan de Franse kant moet inklaren en dan daarna rustig aan de Nederlandse kant kunt gaan liggen en dan via de Simpson bay brug weer naar buiten kan . Spaar je aan bruggengeld en Nederlandse ambtenarij 100 Euri uit !Zo leer je steeds weer wat bij .Vooral op het gebied van geld uitgeven worden cruisers steeds handiger want als je niet oplet wordt je overal een poot uitgerukt.
Marian scoort twee hele mooie dure ( gelukkig afgeprijsde) jurken in de luxe Mall van Marigot voor de aanstaande bruiloft van Chris en Luc.
We blijven wat rondhangen en klussen in de Lagoon want op 18/3/13 komen Mieke en Arnold aan boord.Ze blijven helaas maar een dag of acht dus er wordt een compact en gevarieerd programma bedacht.
Na wat zandstralen op Sunset Beach gaan we naar de wekelijkse markt met parade in Grand Case.Een lange vrolijke straat met muziek ,eet tentjes, snuisterijen en een optocht met samba danseressen.
De volgende dag vertrekken we met de wind schuin op de kont naar Saba .Halverwege zeilen we langs een helling waar de zeebodem van 400 naar 1000 meter diep gaat .Arnold vertelt op dat moment dat het zien van een walvis een van zijn grootste wensen is ... 10 minuten later zie ik iets donkers voor ons in het water .Ik aarzel .Na een paar golven zit hij echter vlak voor ons ! Ik roep : "Potvis !" en haal de boot van de automaat om er omheen te sturen .Het is vermoedelijk een jong solitair mannetje van een meter of 11 dat aan het oppervlak ligt te dommelen met zijn kop in de richting van Saba .Als we hem op 10 meter passeren ziet hij ons pas,schrikt en draait zich met een ruk naar links om waarbij zijn grote driehoekige staart boven water uitkomt .Er verschijnt in het water een indrukwekkende rood bruine vlek .10 vierkante meter stront!! Hij heeft letterlijk van schrik in zijn afwezige broek gescheten! Arnold helemaal tevreden.
Er is weinig swell ( deining als gevolg van een depressie ver ten noorden van ons op de Atlantische oceaan)dus we kunnen ankeren bij Saba dat geen beschermde baaien heeft .Het is niet meer dan een ronde oude vulkaan kegel die 900 meter hoog uit zee oprijst .Met de dinghy gaan we in het kleine veerhaventje aan land en klimmen de kronkelende steile weg op.De Keutenberg is er niets bij.Het is loodzwaar in de hitte.We komen aan bij het plaatsje The Bottom.Je kunt nog 600 meter verder de gedoofde kegel op ,vandaar,maar we vinden dit al meer dan genoeg .We wandelen wat rond in het slaperige plaatsje dat er Nederlands netjes uitziet en vullen het vochtverlies aan in een cafe voor we weer afdalen.
De volgende dag steken we weer over maar nu naar St. Barth .Eerst naar de baai van het Marine Sanctuary met schildpadden en zuigvissen rond de boot en vervolgens naar de grote baai bij Gustavia ,de luxe hoofdplaats waar het ieder jaar duurder wordt en er steeds meer Celebs op straat verschijnen.
Opnieuw steken we over naar de Noordkant van St. Maarten en ankeren bij het witte strand van het eilandje Tintamare.Het eilandje is een paar honder meter lang en nauwelijks honderd meter breed. Het vreemde verhaal gaat dat het vroeger een koninkrijk zou zijn geweest en dat ooit een romantische deftige Franse dame met piano en al bij de koning zou zijn ingetrokken.
In het donker zeilen we naar Philipsburg zodat het bezoek ook eens die verwarrende kermis van lichtjes meemaakt waar je 's nachts je weg in moet zien te vinden.
Op 26/3/13 zetten we Mieke en Arnold weer af op het vliegveld .Jullie waren heel leuk gezelschap.Nog eens doen?
Bij het afscheid nemen heeft Mieke het moeilijk ." Zo zou ik ook wel willen leven" snikt ze .