Experience en pech

Theo is goed door de douane gekomen met twee tassen vol reserve onderdelen.Alsof het pakjesavond is open ik met blijde verwachting alle pakketten.Het is er allemaal. Ik kan weer vooruit met een aantal belangrijke vervangingen zoals de cardankoppelingen van het stuursysteem waar nu te veel ruimte op zit.
Theo is helemaal in de mood. Direct de korte broek aan,bandana op de kale kop en er wordt niet meer geschoren . .De grijns van oor tot oor gaat er de komende drie weken niet meer vanaf. Theo geniet.Goed zo.
Na uitgebreid boodschappen doen gaan we uitklaren. Eerst een zarpe halen ,een soort vaar vergunning naar je volgende bestemming .We lopen naar het kantoor twee kilometer
verderop. 3uur 's,middags maar het is dicht.Vervolgens dan toch maar naar de douane bij de Balboa Yachtclub ,10 minuten met
de bus en een stuk lopen .De vriendelijke besnorde ambtenaar
bladert door onze paspoorten en kijkt of alle stempels van onze
inklaar procedure er wel instaan.Het ziet er goed uit .Hebben
jullie ook je cruising permit à 100 dollar per paspoort betaald? Si
señor op Porvenir al ,bij de Kuna indianen, hier is de rekening.
Goed ,morgen eerst je Zarpe regelen en dan pas kan ik
stempelen.... Vriendelijk blijven!!!
Iemand zei eens " je moet je niet ergeren ,je moet het zien als een experience "
De volgende dag weer naar het kantoor voor de Zarpe . Theo houden we even uit zicht want dat geeft alleen maar problemen
als er een derde persoon op de zarpe moet worden
bijgeschreven die er bij binnenkomst niet opstond.
Terug met de bus naar Balboa .We betreden het douane kantoor van twee bij twee meter.Er zit echter een andere beambte en hij heeft zichtbaar geen zin .De Zarpe is ok maar hebben jullie ook je cruising permit betaald ? Si señor ,hier is de rekening.Ja dat is ok maar het moet ook bijgeschreven zijn in jullie paspoort ! Ja maar gisteren..... Helpt niet.Hoe regelen we dat dan ? waar moeten we dan naar toe? Naar het centrum van Panama stad naar de Allbrook mall.
Wij een half uur met de bus naar Allbrook.Waar is het ? Iemand wijst daarheen ,een  ander de andere kant en weer een ander naar het busstation .Weer een ander zegt zelfs dat hij er geweest is .Waar ? Helemaal achterin.We sjokken weer door de kilometer lange mall maar vinden het niet .
Terug in de bus overleggen we .Dan maar niet uitklaren? Wat is het risico?
Toch maar weer terug naar Balboa .De douanebeambte moet hartelijk lachen ,Ha Ha ,nee niet Allbrook shopping mall maar Allbrook office mall aan de andere kant van het vliegveld Ha Ha!
Inwendig staan we te stomen .De Amerikaanse baas van Balboa haven die langs het kantoor komt merkt het .Niet reageren anders lukt het niet ,zegt hij .Ik moet toch naar de stad ik zet jullie wel af .Een half uur later staan we voor een anoniem gebouw .Op de derde verdieping hangen allerlei geüniformeerde mensen achter een computerscherm.Hier moet het zijn .
De zeer vriendelijke en adequate baliemedewerker  leggen we het uit.Het bewijs dat we betaald hebben moet in onze paspoorten. Een geüniformeerde dikke reet moet het regelen maar zonder zich om te draaien zwaait ze met haar vingertje no no .Dit gaat lastig worden .We zien alleen haar omvangrijke achterkant.Op verdere uitleg volgt een betoog door de baliemedewerker in het Spaans en ja ,eindelijk een instemmend knikje.
Het opbollende uniform verheft zich en sjokt weg .Nog steeds zonder omkijken wordt achterwaarts een stuk papier aan de baliemedewerker gegeven. Aha ,een rekening! Dan komt het goed.Vervolgens wordt bij de inklaar stempels twee piepkleine handtekeningetjes in onze paspoorten geplaatst.
Terug met de taxi naar Balboa. De douanebeambte is nu in uitmuntende stemming want hij mag stempelen ! Met dreunend geweld worden grote stempels in onze paspoorten gehamerd .Daarna kleinere waar een handtekening doorgaat en tenslotte binnen de grote stempels een heel klein rood stempeltje met de datum waar weer een paraafje doorheen geplaatst wordt.
Met een voldane zucht overhandigt de geheel bevredigde stempelaar de documenten .Goede reis ,vaya con Dios ! Na twee  
dagen experience mogen we eindelijk het land verlaten.
Met een dagtocht varen we weer naar Contadora en ankeren op onze vertrouwde plek achter het mooie strand.Het water is helder en Theo en ik maken de onderkant van de boot helemaal schoon van aangroei,zeepokken,eendenmosselen,wier etc.
Horror verhalen zijn inmiddels tot ons doorgedrongen dat boten zeer streng gecontroleerd worden op aangroei op Galapagos. Verschillende boten van de ARC moesten met een duiker de zee weer op om een dag varen uit de kust (60 mijl) hun boot door de duiker te laten schoonmaken à 500 dollar per dag. Dan weer terugvaren en een dure controle van honderden dollars etc.
Milieu dwaasheid en geldklopperij als afschrikmiddel.
Dat zal ons niet gebeuren. Na 4 uur snorkelen en poetsen ben ik misselijk van uitputting maar het onderwaterschip is schoon met dank aan Theo die het snorkelen nu ook onder de knie heeft.
Tussen Panama en Galapagos ligt een groot windstil gebied. De Doldrums.De weerkaarten worden bekeken.Om de dag is er in de golf van Panama een gebied met stormachtige wind . Als de passaat wind in de Carieb extra hard blaast en over de landengte van Panama stroomt ontstaat dit locale stormgebied  met een lange uitloper in de windstilte. Daar moeten we gebruik van maken maar in 35 knopen wind hebben we geen van alle zin.
We gaan ons net West  van het stormgebied positioneren dat ongeveer 150 mijl lang is en daarna moeten we inspelen op de mogelijkheden om door het laatste stuk windstilte te komen.
Direct na ons vertrek van Contadora worden we omgeven door 10 tallen Bottlenose dolphins ( type flipper en Harderwijk ) We genieten,foto's foto's.
Gedurende de dag neemt de wind zoals verwacht toe en  met
15-20 knopen schuin achter schieten we goed op. We komen in de buurt van  Cabo Malo in de grote scheepvaartroute. Enorme container schepen passeren ons die van Panama op weg zijn naar Japan,de VS etc.
Als het donker wordt gaat het steeds harder waaien,rif erin en we rollen de fok iets in.
Tijdens mijn wacht komt het even boven de 30 knopen en Argonaut spuit met 11a12 knopen door het water,telkens surfend
op de golf toppen. Als het ochtend wordt is de wind echter op.
We gijpen en gaan weer de uitloper van het windgebied in dat ons nog een hele dag goed laat opschieten richting het eiland Malpelo midden in de golf van Panama ,een stuk zuid van onze koerslijn
Paniek in de keuken ! De goed gevulde diepvries valt uit
(de regulateur is stuk) .Met kunst en vliegwerk weet Marian het merendeel te redden door voor te bakken en het vriesvak van de koelkast vol te stoppen.
Theo voelt zich inmiddels aardig thuis op de boot en doet netjes zijn wacht.Helemaal betrouwbaar is hij nog niet want bij een
koerswijziging drukt hij op het knopje track in plaats van 5 graden naar stuurboord. De auto pilot gaat ijverig op zoek naar de laatste track die vermoedelijk ergens in de Carieb ligt en het stuurwiel draait in hoog tempo de verkeerde kant op.
Ik ben net te laat om te corrigeren en met een klap komt de giek over waarbij de grootschoot het zonnedek van het doghouse meeneemt. Grote scheur en afgebroken buis. De schipper uit op gepaste wijze zijn ongenoegen.
Hierna is de kaartplotter aan de beurt.Hij valt telkens uit,weer
resetten etc.Is het de radar die niet uit de standby wil?Wordt alles te heet? Heel lastig,we raken onze track kwijt.
Het wordt donker en de wind is nu toch echt helemaal op .Motor  aan en nu recht op Galapagos af .Het op de deining klapperende grootzeil trekken we strak naar het midden.
Als het ochtend wordt geeft de batterymonitor alarm.High Voltage!! knippert het.  31 Volt !!  Gauw de motor uit. Wat nu
weer? Op Galapagos dan toch maar ombouwen met alle nieuwe spullen? Ik haal de zekering naar de voeding van de dynamo eruit. Kunnen we tenminste de motor weer gebruiken.De dynamo loopt dan loos mee maar levert geen stroom en de accu's blijven heel. Wel lastig want hij moet stroom leveren voor de boegschroef en de ankerlier!
Er komt weer wat wind terwijl de Gribfiles vrijwel windstil weer laten zien.Mazzel en ook nog uit de goede richting. De gennaker gaat op en terwijl ik de tacklijn strak draai op de ankerlier gaat
het deksel dat ook als koppeling voor de lier functioneert  overboord en verdwijnt naar 3 km diepte #*+#¥<@#!!! ..... is de lier helemaal niet meer te gebruiken.Ankeren met de hand !!
Via de kortegolf bestel ik bij broer Jelle een nieuwe regulateur en een nieuw deksel voor de lier.
Opsturen naar de Marquesas lijkt het handigste.
Gelukkig blijven we dankzij de 200 meter grote gennaker nu goed opschieten en kunnen we recht op Galapagos blijven aanhouden.
's Nachts tijdens mijn laatste wacht komt er een kleine vogel om
de boot vliegen.Hij nestelt zich in de windversnelling aan lij van de fok en blijft daar met zo nu en dan een korte vleugelslag hangen. In het maanlicht zie ik alleen zijn contour. Wat is het ? Een kleine meeuw? Een stormvogeltje? Met een sperwer-achtig kopje kijkt hij schuin naar beneden naar het schuim van de boeggolf...Wat zoekt hij?....Een visje? .. Hoe ziet hij dat?.....Wat een beangstigend broos leven. Wat een wonder van aanpassing en specialisatie. Wat treffend dat me dat invalt nu we zo dicht bij Galapagos zijn waar Darwin zijn inspiratie vond voor zijn latere gedachten over hoe het leven zich ontwikkeld.  Hij vliegt weer weg in het maanlicht .Niets gevangen.
S'nachts om 3 uur passeren we de evenaar. We offeren aan Neptunus een flinke scheut zelf gestookte Slivowicz  die ik ooit van eerwaarde zuster B mocht ontvangen.Een passende geste .
Ondertussen zeilen we heerlijk verder en na precies 5 etmalen zijn we al binnen de Galapagos groep maar het is nog een flink stuk varen naar Isabela dat het meest ZuidWestelijke eiland is.Als de zon opkomt zien we Santa Cruz voor ons liggen met rechts er achter San Salvador. Links meer achter ons in de verte San Christobal.
Vanuit de verte zien de eilanden er niet bijzonder uit .Langzaam
glooiend oplopende vulkaankegels met hoger op de helling wel wat groen .Later blijken dat uitgebreide bossen te zijn .Langs de kust zwarte lava rotsen en vlak daarachter een dor landschap.
Als we Santa Cruz dwars hebben buigen we af naar het zuiden.Een paar spectaculaire rotseilanden liggen nog op onze route.Pinzon, los Hermanos en Rocca Burra ,een eiland als een op het water liggende leeuw .
Met een ruime boog ,want van de kaart klopt niet veel, varen we de baai van Villamil binnen,de hoofdplaats van Isabela.In de schemering vinden we vlak achter de Hera die ons vooruitgegaan is een ankerplaats  in de goed beschutte baai.
Een zeer vlotte overtocht dankzij tactisch goed zeilen en een beetje mazzel, maar wat moet er weer veel gerepareerd worden.